به مناسبت هفته ملی مبارزه با سرطان، دکتر شیما مهرآبادی، متخصص فیزیولوژی و فوق‌دکترای سرطان‌های دستگاه گوارش، در گفت‌وگویی علمی به بررسی ابعاد فیزیولوژیک سرطان معده و رویکردهای نوین درمانی این بیماری پرداخت.

وی با اشاره به اینکه سرطان معده همچنان یکی از چالش‌برانگیزترین بدخیمی‌های دستگاه گوارش در سطح جهان به شمار می‌رود، اظهار کرد: با وجود کاهش نسبی شیوع این سرطان در برخی کشورها، همچنان یکی از علل مهم مرگ‌ومیر ناشی از سرطان است و شناخت عمیق فیزیولوژی معده و مسیرهای مولکولی درگیر در آن، نقش مهمی در پیشگیری و درمان مؤثر بیماری دارد.

دکتر مهرآبادی با بیان اینکه معده در شرایط طبیعی دارای چرخه‌ای منظم از تقسیم، تمایز و مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی است، افزود: برهم خوردن این تعادل در اثر عوامل ژنتیکی یا محیطی می‌تواند آغازگر فرآیندهای سرطانی باشد. از مهم‌ترین عوامل خطر شناخته‌شده در این زمینه می‌توان به عفونت مزمن با باکتری Helicobacter pylori اشاره کرد که با التهاب پایدار، تغییرات اپی‌تلیالی و در نهایت متاپلازی روده‌ای همراه است.

این پژوهشگر حوزه سرطان‌های گوارشی، الگوهای تغذیه‌ای ناسالم مانند مصرف زیاد غذاهای دودی و نمک‌سود، زمینه‌های ژنتیکی و عوامل محیطی را از دیگر عوامل مؤثر در بروز سرطان معده دانست و تأکید کرد: این بیماری ماهیتی چندعاملی دارد و نمی‌توان آن را به یک عامل واحد محدود کرد.

وی با اشاره به پیشرفت‌های درمانی سال‌های اخیر خاطرنشان کرد: جراحی همچنان یکی از ارکان اصلی درمان در موارد قابل برداشت است، اما ترکیب آن با شیمی‌درمانی و پرتودرمانی نتایج درمانی بهتری به همراه داشته است. همچنین درمان‌های هدفمند مبتنی بر شناسایی جهش‌های خاص، به‌ویژه در ژن HER2، و نیز ایمنی‌درمانی‌ها، افق‌های جدیدی را در درمان این بیماری گشوده‌اند.

دکتر مهرآبادی تشخیص زودهنگام را کلید موفقیت درمان دانست و گفت: آموزش عمومی برای آگاهی از علائم هشداردهنده‌ای مانند کاهش وزن بی‌دلیل، احساس سیری زودرس و درد مبهم ناحیه فوقانی شکم، می‌تواند نقش بسزایی در افزایش شانس درمان و نجات جان بیماران داشته باشد.

وی در پایان تأکید کرد: آینده کنترل و درمان سرطان معده در گرو رویکردی تلفیقی و فردمحور است که ترکیبی از درمان‌های دارویی، مداخلات تغذیه‌ای، حمایت‌های روانی و دانش زیست‌مولکولی را در کنار هم به کار گیرد؛ رویکردی که حتی در مراحل پیشرفته بیماری نیز می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کند.