قربانی کردن همین رهانیدن خود از نفسانیت ها است

قربانی کردن همین رهانیدن خود از نفسانیت ها است

دکتر مصطفی مومنی مدیر گروه معارف اسلامی دانشکده در گفتگو با وبدا در خصوص عید قربان و فلسفه قربانی کردن مطالبی را بیان کردند.

دکتر مومنی عید قربان را یکی از اعیاد عظیم در اسلام است دانست و گفت: حاجیان در این روز به عنوان یکی از مناسک حج خویش، قربانی کرده و بندگی و خلوص را به منتهای درجه آن می رسانند. عید قربان و قربانی کردن یک نماد است. از این نمادها در قرآن به « شعائر» یاد شده است آنجا که خداوند رحمان می­فرماید: «ذَلِكَ وَ مَنْ یُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ» « لَكُمْ فِیهَا مَنَافِعُ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى ثُمَّ مَحِلُّهَا إِلَى الْبَیْتِ الْعَتِیقِ» (این است [فرایض خدا] و هر كس شعایر خدا را بزرگ دارد در حقیقت آن [حاكى] از پاكى دلهاست) (براى شما در آن [دامها] تا مدتى معین سودهایى است‏ سپس جایگاه [قربانى‏ كردن آنها و سایر فرایض] در خانه كهن [=كعبه] است.

عضو هیئت علمی دانشکده با بیان اینکه قربانی کردن چه فلسفه و هدفی دارد و ثمره معنوی که بر این عمل مترتب می شود چه می باشد؟ افزود: ساده لوحی خواهد بود که گمان شود که از ظواهر قربانی چیزی به خداوند می رسد: خیر ! خداوند به عنوان یک پاسخ به اشکال مقدری در قرآن بیان فرموده است که گمان نشود که از این قربانی چیزی به خداوند می رسد. «لَنْ یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَكِنْ یَنَالُهُ التَّقْوَى مِنْكُمْ كَذَلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِینَ »﴿۳۷﴾ یعنی: هرگز [نه] گوشتهاى آنها و نه خونهایشان به خدا نخواهد رسید ولى [این] تقواى شماست كه به او مى ‏رسد این گونه [خداوند] آنها را براى شما رام كرد تا خدا را به پاس آنكه شما را هدایت نموده به بزرگى یاد كنید و نیكوكاران را مژده دهید.

مدیر گروه معارف اسلامی دانشکده با تاکید بر اینکه آنچه به جانب خدا بالا می رود همین تقوی است خاطر نشان کرد: تقوی فی نفسه به خدا نرسیده بلکه این صاحب تقوی است که بواسطه این صفت معنوی به خداوند تقرب جسته است و به او نزدیک گشته است. و با این قربانی کردن هدایت می شویم آنگونه که خداوند در پایان آیه قبل می فرماید همین حیوانی را که مسخر شماست و قربانی کردید مایه هدایت نیز هست.

دکتر مومنی در پایان گفت: سر و راز عرفانی و معنوی که در قربانی نهفته است نه ظاهری بلکه باطنیست و آن قطع و نفی تعلق به غیر خداوند است. عید قربان، عید قربانی کردن تعلقات دنیوی و پیام‌آور مبارزه با خواهش‌ها و هواهای نفسانی و بویژه منیّت هاست و این عید به مسلمانان می‌آموزد که ابراهیم وار، امر الهی را بر خواسته‌های نفسانی خود ترجیح دهند. ابعاد عرفانی قربانی کردن همین رهانیدن خود از نفسانیت ها است، ابراهیم(ع) وابستگی ها را قربانی کرد. بیایید ما نیز از قربانی کردن خومان نترسیم و منیت ها را در این روز قربانی کنیم.

«مترس از جانفشانی گرطریق عشق می دانی          چواسماعیل باید سرنهادن روز قربانی»

لینک کوتاه مطلب :

https://www.nums.ac.ir/old/ffb48c6(جهت کپی روی لینک کلیک کنید)